Dobrze się spisała. Wiedziałem, że tak będzie. Ale wiem też, że ma wątpliwości. Poprosiłem ją o coś, co większość ludzi by przeraziło. Nie dziwię się, że we mnie wątpiła.
Nie dożyję śmierci Odmieńca. On to wie, ona również. Na jej twarzy widać strach, poczucie winy... I to oko, które wciąż patrzy. Nie wiem, z czym przyjdzie jej się zmierzyć w Pustce, ale jest na to przygotowana. Czy Odmieniec będzie kulić się ze strachu jak wszyscy ludzie, których zabiłem? A może rozumie, że na to zasłużył, tak jak ja. Nie wiem, co myśli. Rozmawia teraz z Billie, nie ze mną.
Czasem martwię się, że tylko zrzuciłem na nią ciężar swoich żali, ale wiem, że ona też ma powody, by doprowadzić tę sprawę do końca. W innym wypadku by tego nie robiła.
Wiem, że to czytasz, Billie. Nigdy nie potrafiłem nic przed Tobą ukryć. Wiesz, że nie jestem sentymentalny. Nie potrafię. Ale Ty nigdy nie porzuciłaś tego, co daje Ci poczucie pełni. I to kolejna rzecz, w której jesteś lepsza, niż ja kiedykolwiek byłem.
Są słowa, których nie możemy wypowiadać na głos. Te więc zapiszę. Cokolwiek zrobisz, jestem z Ciebie dumny. Pamiętaj o tym.