Wykradzione archiwum

Przez całą noc patrzyłam, jak płoną ognie, a dym przesłania gwiazdy. Woda syczała, gdy kadłub mojego starego statku czerniał wokół ludzkiego ciała. Daud w końcu odszedł. Jak wielu próbowało cię zabić i nie dokonało więcej niż ja wtedy, przed laty? Ile pieniędzy dawano za twoją głowę, staruszku? Już tylko Pustka może je odebrać. Przez lata marzyłam, że Odmieniec da mi swój Znak. Zamiast tego dał mi nóż, który go stworzył. Broń, która z pewnością może też zakończyć jego istnienie. Nie mam bladego pojęcia, co nim kierowało, ale wiem, czego chciał Daud. A jeśli ma on krążyć teraz na wieki w Pustce, może zapewnię mu w jakimś sensie spokój, kończąc tę sprawę. Odmieniec śmiał się czy tylko patrzył, jak ja, gdy płonęła Groźna Wręga? Wspanialszego stosu stworzyć nie mogłam. Żegnaj, Daud. Mam zamiar dokończyć to, co zacząłeś.

Nóż o dwóch ostrzach

Daud nie żyje. Jestem wszystkim, co po nim pozostało. Ja i ten nóż, którego nie mogę stracić.

Bank Dolores Michaels był jak łamigłówka pełna żałosnych tajemnic, zaś nagrodą za jej rozwiązanie był powód wszystkiego, co się teraz dzieje. Kobieta bliska pęknięcia i nóż, który próbowała ukryć.

Odmieniec osobiście wręczył mi nóż. Chce wiedzieć, co zamierzam z nim zrobić. Niedługo się dowie.

(Czemu ten nóż ma dwa ostrza? Nic nigdy między nimi nie utyka. Wszystkie te pustkowe bzdety są bez sensu).

Znowu sama

Pochowałam dziś ciało Dauda.

Gdy odchodziłam od Wielorybników, Szczurza Zaraza wciąż zbierała krwawe żniwo. Nie było w tamtych miesiącach nikogo, kto nie poznałby smaku rozpaczy. Nawet Daud niemal się jej poddał. Ale ja nie mogę sobie na to pozwolić. Nie teraz. Nie znowu.

Gdy umarła Deirdre, to, kim byłam i co robiłam, odeszło razem z nią. Nikt nie patrzył na mnie tak jak ona, póki nie poznałam Dauda, który na nowo dał mi powód do życia. Gdy opuściłam Dunwall, pozwoliłam kłamstwom zaleczyć ból. Ale czas, który spędziłam z Daudem, otworzył ranę ponownie. Teraz mogę mieć tylko nadzieję, że pomogłam mu w jego ostatnich dniach, jak on kiedyś pomógł mnie.

Wykradzione tajemnice

W banku dowiedziałam się więcej o aptekarzu Cienfuegosie. Był bezokim, a także artystą. Malował Pustkę i był bliski zrozumienia, jak przywódcy kultu się do niej dostają. Wykradł dokumenty od Dolores Michaels i wysłał je do Cesarskiego Konserwatorium. Muszę je znaleźć, żeby zobaczyć to, co widział on.

Jego obrazy są ciche, jeśli można tak powiedzieć o sztuce. Ciche, lecz niespokojne. Chciał wiedzieć wszystko, odkryć każdą tajemnicę. Szukał, podobnie jak ja. I został za to zabity.

Rozbity sabat

Gdy ostatnim razem odwiedziłam Ogrody Cyrii, Cesarskie Konserwatorium było gniazdem tego samego sabatu wiedźm, z którym pracowałam lata temu w Dunwall. Mieszkała tu kustoszka, Breanna Ashworth, oraz grupa kobiet, które odprawiały dziwaczne rytuały z udziałem kości i szkła. Teraz wkroczyła tu Kongregacja Wszechludzi i jej łowcy czarownic, by wybebeszyć to miejsce i odnaleźć wszelki ślad czarnej magii. Jeśli mam odrobinę szczęścia, dokumenty, których potrzebuję, jeszcze nie spłonęły.

(Gdy Odmieniec zniknie, rewidenci nie będą mogli karmić się ludzkim strachem. A ja będę stać i patrzeć, jak Kongregacja się rozsypuje).