Kraniec świata

Może się rozleniwiłem. Przysnąłem na posterunku. I wszystko, co kocham, wisi teraz na włosku. Znowu. Ostatni raz widziałem Karnakę, kiedy miałem 18 lat, z pokładu okrętu zmierzającego do Dunwall. Był świt, a ja przetańczyłem całą noc, aż do bólu stóp. Względy starego diuka uderzyły mi do głowy i miałem się za najwspanialszego szermierza, jakiego nosiły Wyspy. Przez ponad trzy dekady żyłem w pałacu, stojąc na straży tych, których kochałem. W moich ramionach zmarła cesarzowa, a kolejną wychowałem od samych narodzin. Kto by pomyślał, że wrócę do domu jako wróg publiczny numer jeden Wysp, ścigając tak potwornego mordercę. Co by teraz o mnie sądził tamten osiemnastolatek?

I właśnie wtedy, kiedy zdaje ci się, że wszystko już rozumiesz, kiedy pozwalasz sobie na odprężenie, spoglądasz w dal, a u bram stoją wilki. Z zakrwawionymi paszczami, głodne twoich trzewi. I znowu lądujesz w gównie. Ostatni raz widziałem Karnakę, kiedy miałem 18 lat, z pokładu okrętu zmierzającego do Dunwall. Był świt, a ja przetańczyłem całą noc, aż do bólu stóp. Względy starego diuka uderzyły mi do głowy i miałem się za najwspanialszego szermierza, jakiego nosiły Wyspy. Przez następnych trzydzieści sześć lat pogrzebałem niezliczonych wrogów. Większość zasłużyła sobie na ten los, ale wątpię, czy to ma jakieś znaczenie. Powstrzymałem tuziny zabójców, ale jeden, który mnie przechytrzył, nie pozwala mi spać po nocach. Kto by pomyślał, że wrócę do Karnaki jako wróg publiczny numer jeden Cesarstwa, ścigając tak potwornego mordercę? Że znowu będę zbiegiem, gotowym na przebrnięcie przez kolejną rzekę krwi?

Kiedy miałam 10 lat i nużyły mnie lekcje, marzyłam o walkach na miecze i oceanicznej żegludze… A teraz zaczynam rozumieć, że świat jest o wiele dziwniejszym miejscem, niż mogłam przypuszczać. Wszystko, co znałam, stanęło na głowie, ale staram się stawić temu czoła. Kiedy spojrzeć na tę ogromną, wysadzaną klejnotami mapę w Dunwall Tower, Karnaca widnieje tam jako duży, krwisty rubin, najdalej wysunięty południowy port Cesarstwa. I tak zawsze o niej myślałam. Z bliska pachnie oceanem i dziwnymi przyprawami. Z bliska sprawia wrażenie splątanej matni krwi i ambicji… I to tu urodził się ojciec. Nie znam Meagan Foster, ale jest w niej coś, co każe mi jej ufać, nawet jeśli nie do końca to odwzajemnia. Wydostała mnie z Dunwall, a ja potrzebuję odpowiedzi. Delilah i diuk zrobili ze mnie zabójczynię, mordując moich politycznych wrogów rękoma Zmory Korony. Zabrali, co mi należne, ale mam zamiar to odzyskać.

Kiedy miałam 10 lat i nużyły mnie lekcje, marzyłam o walkach na miecze i oceanicznej żegludze… A teraz zaczynam rozumieć, że świat jest o wiele dziwniejszym miejscem, niż mogłam przypuszczać. Wszystko, co znałam, stanęło na głowie, ale staram się stawić temu czoła. Karnaca jest najdalej wysuniętym na południe portem Cesarstwa, niegdyś dumnym, dziś na krawędzi chaosu. Pod rządami nowego diuka Najwyższa Straż Serkonos coraz okrutniej sobie poczyna. Pobicia, publiczne egzekucje. Z krwiogzami podobno jest źle, jak jeszcze nigdy. I tam się urodził mój ojciec. Meagan Foster jest raczej skryta, jakby nie chciała czegoś ujawnić… ale jednak pomogła mi uciec z Dunwall, a teraz potrzebuję miejsca, gdzie nie będę się rzucać w oczy. Delilah i diuk zrobili ze mnie zabójczynię, mordując moich politycznych wrogów rękoma Zmory Korony. Zabrali, co mi należne, ale odzyskam to, choćbym miała spalić to miasto do fundamentów.

Pustka

Prawie już zapomniałem, jak to jest kroczyć przez Pustkę. To paskudne uczucie, jak przy spadaniu. Jakby opuściło cię wszystko, co znasz. No i Odmieniec. Te jego martwe oczy. Nieskończona czerń.

Oczywiście zaoferował mi ten sam dar. Już chciałem odmówić, choćby tylko po to, by zrozumiał, że nie dam się wciągnąć w jego gierki. Wtedy jednak pomyślałem o Emily uwięzionej przez magię Delili. Zgodziłem się więc. Przyda się wszystko, co mogę wykorzystać przeciw diukowi i Delili. Wszystko, by ich pokonać i ocalić moją córkę. Jeśli dar ten ma swoją cenę, pozostaje mi nadzieja, że nie jest ona zbyt wysoka.

Jaka zaś będzie cena jego drugiego daru? Głos ukochanej Jessamine uwięziony w tym samym dziwnym urządzeniu, które dotrzymywało mi towarzystwa piętnaście lat temu. Próbowałem o tym zapomnieć, ale możliwość porozmawiania z nią niesie wielkie ukojenie. A jednak nie jest to już ta sama osoba, którą znałem.

Dotarliśmy w końcu do Karnaki. Od lat nie widziałem tego miasta. Nikt tu na mnie nie czeka. Ani ludzie, ani diuk.

Pustka

Miałem nadzieję, że tym razem będzie inaczej, że nie zostanę wciągnięty w Pustkę, do Odmieńca. Prawie już o nim zapomniałem. Te jego martwe oczy. Nieskończona czerń.

Oczywiście zaoferował mi ten sam dar. Potęgę. O to w końcu w tym wszystkim chodzi, nieprawdaż? Kusił mnie, ale pomyślałem o diuku i Delili. Ich żądzy kontrolowania świata, wszystkich ludzi. To, jak się uśmiechała, gdy odebrała mi znak. Nie będę taki jak oni. Odmówiłem więc. Chyba był zaskoczony. Może nawet rozczarowany. To dobrze, może się mną znudzi. Da mi święty spokój.

Drugiego daru nie mogłem jednak odrzucić. Głos ukochanej Jessamine uwięziony w tym samym dziwnym urządzeniu, które dotrzymywało mi towarzystwa piętnaście lat temu. Próbowałem o tym zapomnieć, ale możliwość porozmawiania z nią niesie wielkie ukojenie. A jednak nie jest to już ta sama osoba, którą znałem.

Dotarliśmy w końcu do Karnaki. Od lat nie widziałem tego miasta. Nikt tu na mnie nie czeka. Ani ludzie, ani diuk.

Zniesławiony

Czuję się tak samo jak przed laty. Jessamine. I ja, spóźniony o krótką chwilę. A teraz Emily. Ta wiedźma, Delilah. Nigdy nie widziałem potężniejszej magii. Zdarła Znamię Odmieńca i zamieniła Emily w kamień. Znajdę sposób, żeby to odwrócić i zniszczyć Delilę wraz z jej wspólnikiem, diukiem Abele. Dopilnuję, żeby zapłacili za to, co uczynili Emily. Na początek rozprawiłem się z tym parszywym Ramseyem. Ale przez Delilę i diuka całe Cesarstwo uważa, że jestem Zmorą Korony.

Na razie jednak siedzę na statku płynącym z Dunwall do mojej ojczyzny. Bez sensu to pisać. Kapitanem jest Meagan Foster. Mówi, że przyjaźni się z Antonem Sokołowem, starym medykiem cesarskim. Nie mam wyboru i muszę jej zaufać. Na razie. Żeglujemy do Serkonos. Przynajmniej mam czas pomyśleć. Muszę mieć jakiś plan. Plan ocalenia Emily i zrzucenia Delili z tronu, który zagarnęła.

Śledztwo w Instytucie Addermire

Od jakiegoś czasu bacznie obserwuję Meagan Foster. Chwilowo postanowiłem jej zaufać. Bez niej pewnie byłbym jak Emily, uwięziony przez magię Delili. Na razie kapitan tego statku jest moją jedyną sojuszniczką, choć wiem, że coś ukrywa.

Oby Anton Sokołow wkrótce do nas dołączył. To najtęższy umysł w historii Cesarstwa. Słynie ze swoich obrazów i słabości do brandy z King Street.

Został porwany przez Zmorę Korony.

Meagan Foster powiedziała, że po raz ostatni widziano go ciągniętego do Instytutu Addermire. Przypuszczam, że zabójcą jest pacjent, może potrzebuje jakiegoś leczenia. Ale w jaki sposób szalony morderca mógłby zajmować się brudnymi sprawami diuka? Główną alchemiczką jest tam Alexandria Hypatia. Słyszałem o niej same dobre rzeczy. Jeśli coś wie, opowie mi o tym.

Pustka

Tym razem to nie był sen. Czytałam o Pustce i Odmieńcu, wyobrażałam ich sobie, teraz zaś ujrzałam te cuda na własne oczy. „Dziwne” nie jest określeniem oddającym im sprawiedliwość.

Odmieniec ma przerażające oczy – czysta czerń. Zaoferował mi coś. Wiem, że takie dary zawsze mają swoją cenę, ale jak mogłam odmówić? To moc, która może dać mi przewagę w walce z Delilą i diukiem Abele. O jej koszcie myśleć będę później.

Jaką zaś cenę zapłacę za drugi dar? Ukochany głos mojej matki uwięziony w przedziwnym urządzeniu. Możliwość rozmowy z nią niesie ukojenie i przeraża jednocześnie. Nie jest to już do końca ta sama osoba, którą znałam. Ta rzecz, to... Serce – jakby istniało i nie istniało równocześnie. Muszę się naprawdę skupić, by chociaż je dostrzec.

Jesteśmy w najbardziej wysuniętym na południe obszarze Cesarstwa. Wokół unoszą się dziwne zapachy. Sól, ryby, przyprawy. Nie wiem, jak wtopić się tu w tłum. Nie wiem, co jeść ani dokąd się udać. Ale to tu urodził się mój ojciec, więc jakaś część mnie też tu przynależy. To są moi ludzie. A właściwie byli, nim tron odebrała mi Delilah. Ale odzyskam go, wiedźmo, dzięki swym nowym mocom. Potrzebuję tylko planu.

Pustka

Tym razem to nie był sen. Czytałam o Pustce i Odmieńcu, tworzyłam ich obraz w wyobraźni. Teraz ujrzałam te cuda na własne oczy. „Dziwne” nie jest określeniem oddającym im sprawiedliwość.

Odmieniec ma przerażające oczy – czysta czerń. Zaproponował mi dar. Przeczytałam dość opowieści, by wiedzieć, że ma to swoją cenę. Ale i tak chciałam go przyjąć. Pomyślałam jednak: czy Jessamine Kaldwin tak by postąpiła? Nie. Emily Kaldwin zatem również tego nie zrobi. Poradzę sobie bez pomocy.

Ale nie mogłam odrzucić drugiego daru. Gdy tylko pomyślałam o matce, usłyszałam jej ukochany głos uwięziony w przedziwnym urządzeniu. Możliwość rozmowy z nią niesie ukojenie i przeraża jednocześnie. Nie jest to już do końca osoba, którą znałam.

Jesteśmy w najbardziej wysuniętym na południe obszarze Cesarstwa. W powietrzu unoszą się dziwne zapachy. Sól, ryby, przyprawy. Nie wiem, jak wtopić się tu w tłum. Nie wiem, co jeść ani dokąd się udać. Ale to tu urodził się mój ojciec, więc jakaś część mnie też ma tu swoje miejsce. To są moi ludzie. A właściwie byli, nim tron odebrała mi Delilah. Nie, nie potrzebuję darów Odmieńca, muszę tylko mieć plan.

Zniesławiona

Straciłam ojca, Delilah zamieniła go w kamień. Te słowa nawet nie brzmią realnie. Nigdy nie wierzyłam w czary. Ale teraz nie mam innego wyjścia – muszę w nie uwierzyć, tak jak i w to, że można je odwrócić. Delilah twierdzi, że jest moją ciotką, prawowitą następczynią. To prawda czy kłamstwa? Wiem tylko, że użyła magii, żeby odebrać mi tron, a pomagał jej ten podły diuk Abele. Musieli realizować swój plan przez lata. Kupowali nielojalność za obietnice. Nawet Ramseya, kapitana Straży Miejskiej. Wmówili wszystkim, że razem z ojcem odpowiadamy za te potworne morderstwa. Że jedno z nas, albo oboje, to Zmora Korony.

Nie jestem zbyt ufna, ale Meagan Foster twierdzi, że zna Antona Sokołowa, naszego dawnego cesarskiego medyka. I pomogła mi uciec po przewrocie. W tej chwili nie mam nikogo innego. Płyniemy ku Serkonos. Nie jestem już bezpieczna w moim Dunwall, we własnym domu. Ale tak naprawdę nigdy nie byłam bezpieczna. Tak naprawdę nigdy nie będę. Im prędzej się z tym pogodzę, tym lepiej.

Śledztwo w Instytucie Addermire

Kapitan tego statku, Meagan Foster, pomogła mi uciec po przewrocie. Ale ciągle taksuje mnie wzrokiem, gdy wydaje jej się, że nie patrzę. W tej chwili nie mam nikogo innego, ale może wkrótce dołączy do nas Anton Sokołow. To mój dawny nauczyciel. Zawsze miał niewyparzony język. Teraz został porwany.

Meagan mówi, że ostatnio widziano go ciągniętego przez Zmorę Korony w stronę Instytutu Addermire. To kompletnie bez sensu, chyba że zabójca jest tam pacjentem. Może potrzebuje lekarstwa albo czegoś innego. Ale dlaczego szaleniec miałby pracować dla diuka i Delili? Główna alchemiczka Addermire może to wiedzieć. Zarządza tym miejscem od wielu lat. Słynie z leczenia chorób górników. Jeśli coś wie, opowie mi o tym.