Śmierć cesarzowej

Tak rozpoczął się najgorszy dzień mojego życia. Od zmierzającego do Dunwall Tower człowieka w masce. Teraz wszystko się powtarza: znów upada cesarzowa, kończy się kolejna opowieść. Poprzednio prawie zginęło też Cesarstwo… Czy tym razem rozegram to lepiej? Delilah wymanewrowała mnie tak, że nawet się tego nie spodziewałem… Ale zanim zostałem Cesarskim Obrońcą, byłem Corvo. Zanim chwyciłem miecz, walczyłem patykami i tłuczonym szkłem. Tym, co było pod ręką. Nie wiem, jaki wielki plan przedsięwzięłaś, Delilo, ale zrobię wszystko, żeby cię powstrzymać.

Tak rozpoczął się najgorszy dzień mojego życia. Od zmierzającego do Dunwall Tower i planującego mord człowieka w masce. Lord Regent i Daud zabili Jessamine, niszcząc zarazem siebie… A teraz wszystko się powtarza: znów ginie cesarzowa, kończy się kolejna opowieść. Jak odmieni to mnie? Delilah nie podda się bez walki. Wymanewrowała mnie tak, że nawet się tego nie spodziewałem… Ale zanim zostałem Cesarskim Obrońcą, byłem Corvo. Zanim chwyciłem miecz, walczyłem patykami i tłuczonym szkłem. Tym, co było pod ręką. Nie wiem, jaki wielki plan przedsięwzięłaś, Delilo, ale przybywam, żeby posłać cię do piachu.

Dorastałam, patrząc na ten poszarpany krajobraz, wyblakłe kolory i refleksy światła. To jakby Dunwall, ale jednak nie do końca. Czy to ja się zmieniłam, czy po prostu wszystko wygląda inaczej, gdy korona spadnie z głowy? Bez względu na to, jaki wielki plan teraz przedsięwzięłaś, Delilo, winszuję umiejętnego odebrania mi domu. Wiedziałaś, których z moich ludzi przekupić, i odebrałaś mi najsilniejszego sojusznika, mego ojca… Ale mnie samej nie znałaś wystarczająco dobrze. Widziałaś tylko księżniczkę. Nie spodziewałaś się, że będę walczyć. Nie znałaś mnie, Delilo, lecz poznasz.

Moje życie zmieniło tor, kiedy zabójca imieniem Daud wbił miecz w pierś mojej matki. Teraz wracam do domu, żeby dokonać czegoś podobnego… Czy właśnie tak czuł się Daud, planując swój czyn i zastanawiając się, jak to będzie zabić cesarzową? Bez względu na to, jaki wielki plan teraz przedsięwzięłaś, Delilo, winszuję umiejętnego odebrania mi domu. Wiedziałaś, których z moich ludzi przekupić, i odebrałaś mi najsilniejszego sojusznika, mego ojca… Ale mnie samej nie znałaś wystarczająco dobrze. Widziałaś tylko księżniczkę. Nie spodziewałaś się, że będę walczyć. Nie znałaś mnie, Delilo, lecz poznasz.

Pożegnanie

Żegnaj, Jessamine. Wiedzieliśmy, że ten czas nadejdzie. Straciłem jednak więcej niż tylko twego ducha. Jestem kimś mniej, niż byłem. Czuję to. Czyżbyś zabrała ze sobą część mnie, gdy opuściłaś klatkę swego Serca? Moja przyjaciółko. Moja kochanko i powierniczko. Moja cesarzowo.

W Sercu uwięziony jest teraz inny duch, duch Delili Copperspoon. Zazdrosny, gniewny, samolubny. Nie będę słuchać jego rad.

Diuk Karnaki

Diuk nie żyje. Widziałem wyraz jego oczu, gdy umierał. W chwili, gdy zrozumiał, że przegrał. Do tego właśnie dążyłem przez cały ten czas. By ujrzeć to spojrzenie. Tak niewiele już trzeba, by uratować Emily. By przerwać to, co Delilah Copperspoon i diuk Abele zaczęli, gdy przejęli tron. Wszystko wkrótce się skończy. W ten czy inny sposób.

Diuk Karnaki

Przez wiele tygodni jedynym, czego chciałem, była śmierć diuka Abele. Nie zabiłem go jednak. Jessamine chyba by to pochwaliła. Rządzi teraz jego dubler, sam Luca zaś leczony jest ze swej choroby w Addermire, gdzie ciągle bredzi, że jest prawdziwym diukiem.

Teraz Serkonos będzie rządził ktoś, kto nie pochodzi z arystokratycznej rodziny. To ciekawa rzecz. Z czasem ludzie zapomną o egoistycznym, okrutnym człowieku, który tyranizował ich tak długo, i nauczą się ufać nowo narodzonemu diukowi Luce Abele. Takiemu samemu na zewnątrz, lecz zupełnie innemu w środku. Do zrobienia pozostało tylko jedno. Trzymaj się, Emily. Jestem już blisko.

Opuszczam Serkonos

Nikt w Karnace nie zasługiwał na rządy, nikogo więc nie pozostawiłem u władzy. Będą musieli ją sobie wywalczyć. Może to zająć kilka lat, ale w końcu ktoś wespnie się na szczyt. Zawsze tak jest. A ludzi nie będzie obchodzić, na kogo padnie, będą mieć po prostu dość rozlewu krwi. A może poradzą sobie bez zasiadającego w Wielkim Pałacu władcy? Kto wie.

Opuszczam Serkonos

Zostawiam Serkonos za plecami, ale spotkałem tam wielu dobrych i zdolnych ludzi. Takich, którzy najlepiej jak mogą pracują dla dobra kraju. Prawdziwy Luca Abele nie będzie już stał im na drodze, więc z pewnością zdołają przywrócić ład i duszę tego miejsca. Chciałbym tu kiedyś wrócić, może na trochę dłużej. To tu się urodziłem. Może więc to jednak moje miejsce? Jest tu ciepło, jedzenie mi smakuje. Lubię zapach słonego, przesyconego przyprawami powietrza.

Opuszczam Serkonos

Wiele o tym myślałem. Dziwnie sobie to wyobrażać, ale sądzę, że tylko jedna osoba jest w stanie przyjąć na siebie odpowiedzialność, zasiąść w Wielkim Pałacu i rządzić Serkonos. Jestem nią ja. „Diuk Corvo Attano”. Gdy Emily odzyska władzę w Dunwall, będę ją wspierał z południa, Cesarstwo zaś będzie mocniejsze i stabilniejsze niż kiedykolwiek. Będziemy zarządzać w Karnace wydobyciem srebra i strzec bezpieczeństwa górników. I w końcu, po tylu latach, będę znowu w domu.

Opuszczam Serkonos

I znów opuszczam Serkonos. Tak jak wiele lat temu. Gdy już mnie to zmęczy, chyba będę chciał tu wrócić. Ciekawe, czy Wyjce przejmą władzę. Pomoc Paolo nie była oczywistym wyborem. Potrafił on jednak zmienić gang uliczny w coś więcej. Wie, jak trudno jest tu żyć. Rozumie ludzi. Ciekaw jestem, co zrobi z tym miejscem.

Opuszczam Serkonos

Nie przepadam za rewidentami i całym tym ich gadaniem o Siedmiu Zakazach czy paleniu heretyków. Ale Liam Byrne wydaje się inny. Wyczuwam w nim pragnienie bycia dobrym przywódcą. Chce służyć ludziom i robić to, co najlepsze dla kraju. Prawdopodobnie właśnie przejmuje kontrolę nad Karnacą. Mam nadzieję, że udzielenie mu pomocy było właściwym wyborem.

Powrót do Dunwall

Dunwall. Mój drugi dom. Pełen wspomnień, lecz zbrukany teraz cudzymi marzeniami o potędze.

Nie mogę się doczekać, aż oddam Delili jej paskudnego ducha i zakończę całą tę sprawę. Wciąż nie wiem, ile z jej słów to kłamstwa.

Trzeba przyznać, że ma w sobie trochę cech Jessamine. Ta świadomość jest bolesna, bo nie chcę widzieć Jessamine w nikim poza Emily. A w mojej córce widzę ją wyraźnie. Nie tylko pod względem fizycznym. Ten smutny grymas, gdy ktoś opowiada okrutny żart. Znaczący, słodki uśmiech posyłany Wymanowi podczas spotkania rady, gdy myśli, że nikt na nich nie patrzy. Bystrość spojrzenia, gdy dyskutuje z dwukrotnie od niej starszymi filozofami.

Chcę przywrócić to światło w jej oczach, rozproszyć mrok Delili. Ileż razy Emily powtarzała mi podczas treningów, że nie jest porcelanową lalką? Zawsze chciała więcej i śmiała się z siniaków i zadrapań. Chcę znów zobaczyć, jak przechodzi do natarcia, krzycząc na mnie z podniecenia. Chcę, by znowu żyła. Moja kochana dziewczynka.

Pożegnanie

Ponownie jestem w żałobie. Jakimże uczuciem było żyć ze świadomością, że jej Serce jest blisko, choć nie do końca w prawdziwym świecie? Żyła tam jej mądrość. Jej intuicja. Jej głos. Jej miłość. Matko, oto straciłam cię po raz drugi.

Wiedziałam, że jej duch jest uwięziony. Wiedziałam, że potrzebuje wyzwolenia. Ale jak mogłam pozwolić jej odejść? Oczywiście znalazła sposób, by mi pomóc. Ostatni raz. Nie, nie będę płakać. Jeszcze nie teraz, nie zanim uporam się ze swoją pracą.

Teraz w Sercu tkwi inny duch. Inny głos. Delilah Copperspoon, tkaczka kłamstw, złodziejka tronów. Delilah Samolubna, Delilah Przebiegła, Delilah Okrutna.

Diuk Karnaki

Diuk Abele nie żyje, a ja jestem bliska zakończenia mojej misji. Mówią, że zemsta to domena głupców. Że ci, którzy jej szukają, niszczą tylko samych siebie. Mimo to jednak czuję spełnienie. Jestem jeden krok bliżej do odzyskania tronu. Uratowania ojca. Na mojej drodze stoi już tylko jedna osoba.

Diuk Karnaki

Jeszcze nie tak dawno temu chętnie wbiłabym nóż w pierś Luki Abele. Znalazła się jednak subtelniejsza alternatywa, którą wykorzystałam. Diuk nadal żyje, ale został zamknięty – uznano, że jest swoim własnym dublerem, który oszalał. A jego faktyczny dubler? Myślę, że będzie znacznie godniejszy miana diuka niż oryginał w swych najlepszych dniach. Ludzie nigdy się nie dowiedzą, czemu ich władca nagle stał się mądry i złagodniał. Może też będą zastanawiać się, co równie gwałtownie odmieniło cesarzową Emily. Nie jestem tą samą osobą co jeszcze dwa miesiące temu.

Nim dane mi będzie odpocząć, muszę wykonać jeszcze jedno zadanie. Corvo, ojcze, nadchodzę.

Opuszczam Serkonos

Nie pozostał nikt, kto mógłby rządzić Serkonos. Dopilnowałam tego. Oczywiście ludzie jakoś to w końcu rozwiążą. Zawsze tak jest. Za kilka lat ktoś wyłoni się z chaosu i przejmie Wielki Pałac. Ludzie szybko męczą się rozlewem krwi, przyjmą więc nowego diuka czy też diuszesę, kimkolwiek będzie. A może spalą Wielki Pałac do gołej ziemi i wymyślą coś nowego? Ciekawa jestem, jak to się skończy.

Opuszczam Serkonos

Nie martwię się o Serkonos. Spotkałam tam wielu dobrych i zdolnych ludzi, którzy pracują jak mogą na rzecz swojego kraju. Teraz, gdy prawdziwy Luca Abele nie stoi już im na drodze, rządy prawa z pewnością powrócą, a z nimi choć trochę utraconego szczęścia. Gdy zaś wrócę na tron, pomogę tym ludziom tak bardzo, jak tylko będzie to możliwe.

Opuszczam Serkonos

Długo myślałam o tym, kto powinien rządzić Serkonos. Nie ma jednak nikogo, komu ufałabym bardziej niż memu ojcu, Corvo Attano. Niektórym może się to nie spodobać, ale myślę, że tak będzie najlepiej dla ludu. Corvo urodził się na Serkonos i tam pozostanie. Poświęcił dla Cesarstwa tak wiele, że zasługuje na to stanowisko i na szacunek. Mój ojciec, diuk Serkonos.

Opuszczam Serkonos

Paolo prawdopodobnie obejmie rządy na Serkonos. Przyznaję, że udzielenie mu pomocy było nieco brawurową decyzją, ale cieszy się on zaufaniem ludzi, a Wyjce to coś więcej niż zwykły gang uliczny. Mają własne szlaki handlowe, kodeks etyczny... Jestem bardzo ciekawa, czy uda im się poprawić warunki życia w tym miejscu. Gdy odzyskam tron, może nawet udzielę im wsparcia.

Opuszczam Serkonos

Byrne będzie istotną figurą w przyszłości Serkonos. Rewidenci twierdzą, że gdyby dysponowali większą siłą, przywróciliby w kraju porządek. A ja właśnie otwarłam przed nimi bramy do Wielkiego Pałacu. Ciekawa jestem, co z tym zrobią. Jakie zmiany wprowadzi wicerewident. Mam tylko nadzieję, że zapamiętają jedno – moja wizja porządku może być inna niż ich. W końcu jestem heretyczką, nawet jeśli nie zdają sobie z tego sprawy.

Powrót do Dunwall

Dunwall. Mój dom. Bez wątpienia pod moją nieobecność, podczas mojego wygnania, działy się tu straszne rzeczy. Czy miasto będzie w ruinie? Ludzie przerażeni, kryjący się w domach?

Czy próbuję uspokoić sama siebie, wyobrażając sobie najgorsze? A jeśli okaże się, że miasto jest w lepszym stanie, niż było? Że Delilah radzi sobie lepiej niż ja?

Nie, nie sądzę. Znam Delilę. Siebie też znam teraz lepiej. Mam poczucie winy za wszystko, co mogłam wcześniej zrobić inaczej. Bo niewielu ludzi sądziło, że warto walczyć za taką cesarzową.

Nie wiem, co tam zobaczę. Ale cokolwiek stało się z moim miastem, nie mogę pozwolić, by rozpacz lub gniew zawładnęły mym umysłem. Bo zniszczenie Dunwall nie zakłóci Delili spokoju ducha.

Na pewno wie, że po nią przyjdę. Patrzyła z daleka, jak kolejni jej sojusznicy usuwani byli z mojej drogi. Czy czuje się odsłonięta? A może taki był od początku jej plan?