Daudzie,
Nie będę marnować czasu na przeprosiny i usprawiedliwianie się. To Ty mnie tego nauczyłeś. Mogę tylko powiedzieć, że kiedy opuściłam Dunwall, wreszcie zaczęłam jasno myśleć, po raz pierwszy od bardzo dawna.
Powiedziałeś mi kiedyś, że ludzie tacy jak my płoną bardzo jasno, a potem gasną. Nie daje się nam drugiej szansy. Nie ma czasu na wygrzewanie się na słońcu. Ale ja Cię znam, Daudzie. Choć masz tyle krwi na rękach, myślałeś o przyszłości i odkładałeś pieniądze. Nikt nie robi takich rzeczy, jeśli nie ma jakiegoś planu. Ty jakiś masz, masz nadzieję na nowe życie.
Może to wiedziałeś, a może nie, ale to właśnie to mi podarowałeś, pozwalając odejść. Tę jedną rzecz, o której mówiłeś, że jest dla nas nieosiągalna. Nigdy Ci tego nie zapomnę. Kiedy ta chwila nadejdzie dla Ciebie — a wiem, że tak będzie — mam nadzieję, że będziesz miał oczy szeroko otwarte i jej nie przegapisz.
Zostawiłam Ci książkę. Świat jest olbrzymi, większy niż sądziłam. Jest w nim cała masa miejsc, gdzie starszy pan, taki jak Ty, może zniknąć na zawsze.
-Billie