Jestem na łodzi. Chyba z przyjaciółmi. Spałam. Szczęśliwie bez zwyczajowych koszmarów. Może morskie powietrze dobrze mi robi.
Kapitan, Meagan Foster, przyniosła wcześniej herbaty. Co za interesująca kobieta. Zdawała się rozumieć moje dziwne, niepowiązane z niczym wspomnienia i uczucie grozy, jakie im towarzyszy.
Gdy tylko będę w stanie, muszę wrócić do Addermire. Tak wiele dni z ostatnich miesięcy pamiętam jak przez mgłę. Co ja właściwie robiłam? Co z moimi badaniami nad serum na czarne plwociny? Tak szybko oddaliłam się od swojej pracy. Mogę tylko uznać, że cierpiałam na całkowite załamanie spowodowane wyczerpaniem. Będę potrzebować czasu, by wyzdrowieć.