To tutaj, nad Wrenhaven, znajdę swój ostatni dom. Śmierdzi stąd aż do Pustki, ale gulasz z ośluz mojej babuni odpędzi odór.
Pamiętam żeglowanie tą rzeką do wielkiego Oceanu – to oślepiające światło i niebieską wodę. Miałem wtedy ledwo piętnaście lat i nasze sieci niemal zawsze były pełne po brzegi. Stare dzieje, zanim wszystko trafił szlag.
Teraz to tylko albo buty Straży kopiące mnie w czaszkę, zęby szczurów na moich kościach albo dreszcze zarazy na mojej skórze. Nic mnie to już nie obchodzi.