Dla topografii Pustki niezbędna jest rzeczywistość, którą mogłaby odbijać jak zwierciadło. Jest jednak jedno miejsce nieposiadające odpowiednika w naszym świecie, ale wiem, że Pustka umie patrzeć w nasze serca.
Moi koledzy zwą je Twierdzą Rytuału. Część utrzymuje, że to kołyska, inni zaś, że grobowiec. To tam mieszka Odmieniec. Nawet zbliżanie się do bram Twierdzy jest bluźnierstwem, zresztą Pustka ukrywa ją przed oczami żywych. Zaprawdę, Twierdza Rytuału istnieje poza czasem. Próba wejścia jest bezcelowa i całkowicie zakazana.
To rozmyślania na inny czas. Moje badania nad tym prastarym alfabetem trwają. Niektóre pozostałości cech fonematycznych zachowały się w naszych najstarszych pismach. Język ten zawiera niezwykle dużo dyftongów, których znaczenie może różnić się w zależności od tonu i wysokości głosu. „Ch”, „th”, „sh”...
Te symbole... Wiem, że płynie przez nie istota natury Pustki. Ale czy to umarły język? A może język umarłych? Może tak zatytułuję moją kolejną monografię...?