Czym w blasku słońca Serkonos
Za ręce ciebie nie trzymał?
Jedliśmy kiście winogron,
Gdy byłaś dla mnie jedyna.
Gdzieś na ulicach Karnaki
Dawnom cię temu spotkała,
Gdy miasto było spokojne,
Zatoka zaś szczęściem śpiewała.
Tańczyliśmy i śpiewali
Okręty zaś w świt wypływały,
Dzwony śpiewały w oddali,
Serca z radości skakały.
Dziś za to słońce Serkonos
Praży piach swoim gorącem,
Zaś kiście winogron już uschły,
zmieniły w ciernie raniące.
Kryjemy się teraz w zaułkach
Tych ulic, co śmiech nasz słyszały,
Diuk nasze dobra zabiera
I egzekucji znać strzały.
Kryjemy się i chowamy,
Okręty w mrok wypływają,
Gdy noc nadejdzie nad miasto
Serca nam ulgą wzbierają.
Spotkajmy się więc wśród cieni,
Winogron najsłodszych kiść przynieś,
A może wymkniemy się razem,
Gdy wielorybnik wypłynie.