[Fragment podręcznika na temat drenowania wielorybów i rafinowania tranu]
We wcześniejszych latach metody oddzielania tranu wielorybiego od sadła były zarówno nieefektywne jak i niebezpieczne. Oryginalna technika wymagała zamknięcia sadła w kotle pod ciśnieniem, co wyciskało ciekłą frakcję z tkanek do zbiornika. Rafinowany tran następnie szybko schładzano zmniejszając ciśnienie. Jeśli synchronizacja tych procesów nie była idealna, istniało ryzyko uwolnienia zawartej w tranie energii w postaci ogromnej eksplozji. Uważa się, że taka była przyczyna pamiętnego wybuchu w Wielorybni Fullertona, która kosztowała życie ponad 150 ludzi.
Współcześnie panujące w branży trendy zredukowały niebezpieczeństwo przy zbiórce, jednocześnie zwiększając uzysk z każdego zwierzęcia. Rafineria Greavesa poczyniła pierwsze kroki w zbiórce na żywo, wspomagana badaniami Akademii Filozofii Naturalnej. U zarania zarazy Greaves zawiesił działanie, a procedurę tę zastosowano w Rzeźni Rothwilda. Wielorybie sadło nie jest już wycinane i przetwarzane, zamiast tego stymuluje się mechanizm powstawania tranu wewnątrz wieloryba, a powstały w ten sposób tran jest odprowadzany i składowany. W efekcie daje to bardziej stabilny surowy tran, łatwiejszy do rafinacji, pozyskuje się również większą objętość z pojedynczego wieloryba.