W czasach politycznych niepokojów znajdują zastosowanie mechanizmy umożliwiające stopniowe przekazywanie władzy. Mają one trzy podstawowe cele.
Pierwszym jest zminimalizowanie ryzyka ewentualnego przewrotu. Nie wskazuje się żadnej konkretnej osoby, która w dobie kryzysu objęłaby stanowisko regenta. Osoba regenta wybierana jest w drodze porozumienia parlamentu. W ten sposób unika się osób żądnych władzy oraz zmniejsza pokusę doprowadzenia do takiego, a nie innego stanu rządów. W aktach regulujących takie sprawy zakłada się, że organ ustawodawczy zawsze będzie w stanie przejrzeć zamiary uzurpatorów.
Drugim celem jest zagwarantowanie stabilności sytuacji dla obywateli, zarówno w trakcie okresu przejściowego, jak i po nim. W czasie bezkrólewia, gdy władza spoczywa w rękach regenta, niektóre kategorie praw i dekretów nie mogą być modyfikowane bez uzyskania poparcia większości członków parlamentu. W ten sposób codzienne sprawy obywateli nie ulegną dramatycznej odmianie w okresie regencji, ani po objęciu tronu przez właściwego następcę.
Trzecim celem, chyba najważniejszym, jest odnalezienie godnego następcy tronu. Aby nie dopuścić do podejmowania zbyt pochopnych decyzji, a także żeby zapewnić Cesarstwu jak największą stabilność, względem okresu regencji nie stosuje się żadnych ograniczeń czasowych. Historia doskonale pokazuje, że decyzje podejmowane w pośpiechu niezwykle często spotykają się z głębokim sprzeciwem, co prowadzi do silnych zawirowań politycznych lub wręcz do wybuchu otwartych konfliktów. W przypadku znalezienia właściwego następcy tronu, godnego nałożenia na swe skronie korony Cesarstwa, wszyscy uznają jego lub jej zwierzchność i udzielą swego poparcia.