[Zapiski znanego heretyka, odebrane mu przed jego egzekucją]
Dla większości Odmieniec jest jeno bajką, jaką karmi się dzieci, by wzbudzić strach przed tym, co poza rodziną, poza społecznością.
Gdy byłem mały, moja matka i ja ciągle uciekaliśmy, podróżując od jednego sioła lub miasta portowego do drugiego. Obozowaliśmy w lasach całymi tygodniami, a przebrzydli rewidenci stale deptali nam po piętach.
W nocy opowiadała mi swoje sny. O pustym miejscu, gdzie Odmieniec szeptał do niej. Z każdą jego wizytą jej umiejętności rosły, aż potrafiła widzieć to, co widzą ćmy, i otwierać od zewnątrz zaryglowane drzwi lub okna domu.
Znajdę to puste miejsce. W jakiś sposób klucz do otwarcia Pustki wpadnie w moje ręce. Z czasem poznam tajemnicę i przemówi do mnie, tak jak przemawiał do niej.
Możecie mnie nazwać heretykiem za moje poszukiwania. Zaciągnąć mnie do waszej zimnej kamiennej celi, wychłostać moje ciało i poddać mnie próbom jako apostatę. Spalić moje ciało na popiół.
Ale ja nadal będę szukał krainy, o której mówiła moja matka. To sens mego życia.